Myrk er tokan og gjógvin trong,
sum vísir veg, ið var
ljódliga bíða skamma stund
og hoyr so fjalsins svar

Djúpa kvæðið kallar meg
landið sæst ei enn

Fjallið stendur kvirt, men kennir teg
havið, sum berjir støðugt inn á seg
tokan hylur klettarnar,
sum altíð fara at síggja veruleikan

Djúpa kvæðið kallar meg
landið sæst ei enn
fjalir seg í fjarskuni
finni alt í senn

Tokan krýpur mjúk og still
ljóð, sum telur ótald loyndarmál
í sanginum finna vit sannleikan
sálin finnur í løgunum ljós

Djúpa kvæðið kallar meg
landið er her nú
spælir sær í sálini
tað var altíð tú